Στη ζωή του τίποτα η κλεψύδρα του χρόνου σταμάτησε
Δε λογαριάζεις, θέλεις να κρύβεσαι
Αδειο μυαλό, λευκές σκέψεις, ανόητες τύψεις
Λόγια μηχανικά σχεδόν από συνήθεια
Αόρατο είναι αυτό που βλέπεις, η ψυχή σου τυφλώθηκε
Ακίνητος σε στάση προσευχής δείχνεις να περιμένεις
Μονάχα σκέψου, έκανες ήδη μιαν αρχή
Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009
Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009
Εξω από το φθηνό σούπερ - μάρκετ καταναλωτικών ψευδαισθήσεων που «προσκυνούν» καθημερινά εκατοντάδες απολιθώματα ανθρώπων έχεις στηθεί και.... εκβιάζεις τους περαστικούς. Αυτούς που μάλλον λυτρώνονται όταν αντικρύζουν την αλλόκοτη όψη σου. Ακόμη και τους πιο αδιάφορους τους αναγκάζεις να ρίξουν μια ματιά πάνω σου. Πολλοί απ’ αυτούς σκύβουν για ν’ αφήσουν την ελεημοσύνη τους και συ αποφεύγεις το τυπικό νεύμα ευγνωμοσύνης των δεκάδων «συναδέρφων» σου. Αυτό που σε νοιάζει εναι τα κέρματα που πέφτουν στο χάρτινο κουτί σου γρήγορα να γίνονται... σκόνη. Δε θέλεις να νιώθεις, να σκέφτεσαι και να ελπίζεις. Μακάρι τα μικρά «διαλείμματα» σου από τη ζωή να κρατούσαν για πάντα. Γιατί ο χρόνος που όλοι λένε ότι σβήνει πληγές εσένα σου την... έφερε.
Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009
Η αρχηγός της πρωτοεμφανιζόμενης ένοπλης οργάνωσης «Σεχτα Εργοδοτών». Σύμφωνα με πληροφορίες αναμένονται από άλλους «βραχίονες» της νέα «χτυπήματα» το επόμενα διάστημα.
Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΔΕΡΦΕ
Το Ματωμένο Σάλι
Μες το αίμα βαμμένο, βλέπω τούτο το σάλι όπου είχε σκεπάσει, το ξανθό της κεφάλι. Και γεννά τόση πίκρα, στην ψυχή μου τη μαύρη, που ποτέ ησυχία και γαλήνη δε θα βρει. Όταν ήμουνα νέος, όταν μ’ έτρεφε η ελπίδα, σαν τρελός αγαπούσα, μια ξανθιά Ελληνίδα. Όπου είχε η ματιά της, τη ματιά μου μαγέψει και τους πόθους μου αρπάξει και τα μάτια μου κλέψει. Με παλιούς μου συντρόφους, ένα βράδυ γλεντούσα και να σβήσω στο γλέντι, κρυφό πόνο ζητούσα. Όταν κάποιος Εβραίος, πονηρά με κοιτάει και μου λέει σιγά, «η ξανθιά σ’ απατάει». Του μετράω φλουριά, που θολώνουν το μάτι καβαλάω ευθύς, το γοργό μου το άτι. Και στο σπίτι της τρέχω, στη φτωχή κάμαρά της όπου είχα περάσει, γλυκές νύχτες κοντά της. σπάω την πόρτα… … και μες την κάμαρα μπαίνω και στου λύχνου το φως, που σιγά τρεμοσβούσε, η ξανθιά Ελληνίδα, έναν άλλο φιλούσε. Την αρπάζω ευθύς, με τ’ ανδρείο μου χέρι Και το φίλημα κόβει, το χρυσό μου μαχαίρι. Η ξανθιά Ελληνίδα, με ντροπή χλωμιασμένη εις το πάτωμα κάτω, εκυλίστη σφαγμένη. Και από τότε, καμιανής γυναικός δεν εμίλησα ούτε τ’ όμορφα χείλη αλληνής δεν εφίλησα. Όσο θε να βλέπω, μες το αίμα βαμμένο ετούτο το σάλι όπου είχε σκεπάσει, το ξανθό της κεφάλι.
Είναι δυνατό να πιστέψει κάποιος ότι αυτά τα τραύματα δεν προκλήθηκαν όταν ο 20χρονος ομογενής έπεσε από το μηχανάκι που οδηγούσε; Ποιος δεν είχε αυτούς τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του μετά από ένα ατύχημα με μοτοσικλέτα, σκούτερ ή «παπάκι»; Τουλάχιστον κακοήθης είναι όποιος ισχυριστεί ότι αυτά τα τραύματα τα προκάλεσε κάποιος αστυνομικός ο οποίος έχασε τη ψυχραιμία του μετά από καταδίωξη ενός πιτσιρικά. Εγώ πάντως είμαι σχεδόν βέβαιος όχι μόνο ότι ο 20χρονος έπεσε με το παπάκι του αλλά μετά την πτώση του προσέκρουσε σε....ζαρντινιέρα της περιοχής.
