Εξω από το φθηνό σούπερ - μάρκετ καταναλωτικών ψευδαισθήσεων που «προσκυνούν» καθημερινά εκατοντάδες απολιθώματα ανθρώπων έχεις στηθεί και.... εκβιάζεις τους περαστικούς. Αυτούς που μάλλον λυτρώνονται όταν αντικρύζουν την αλλόκοτη όψη σου. Ακόμη και τους πιο αδιάφορους τους αναγκάζεις να ρίξουν μια ματιά πάνω σου. Πολλοί απ’ αυτούς σκύβουν για ν’ αφήσουν την ελεημοσύνη τους και συ αποφεύγεις το τυπικό νεύμα ευγνωμοσύνης των δεκάδων «συναδέρφων» σου. Αυτό που σε νοιάζει εναι τα κέρματα που πέφτουν στο χάρτινο κουτί σου γρήγορα να γίνονται... σκόνη. Δε θέλεις να νιώθεις, να σκέφτεσαι και να ελπίζεις. Μακάρι τα μικρά «διαλείμματα» σου από τη ζωή να κρατούσαν για πάντα. Γιατί ο χρόνος που όλοι λένε ότι σβήνει πληγές εσένα σου την... έφερε.
