Στη ζωή του τίποτα η κλεψύδρα του χρόνου σταμάτησε
Δε λογαριάζεις, θέλεις να κρύβεσαι
Αδειο μυαλό, λευκές σκέψεις, ανόητες τύψεις
Λόγια μηχανικά σχεδόν από συνήθεια
Αόρατο είναι αυτό που βλέπεις, η ψυχή σου τυφλώθηκε
Ακίνητος σε στάση προσευχής δείχνεις να περιμένεις
Μονάχα σκέψου, έκανες ήδη μιαν αρχή
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009
Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2009
Εξω από το φθηνό σούπερ - μάρκετ καταναλωτικών ψευδαισθήσεων που «προσκυνούν» καθημερινά εκατοντάδες απολιθώματα ανθρώπων έχεις στηθεί και.... εκβιάζεις τους περαστικούς. Αυτούς που μάλλον λυτρώνονται όταν αντικρύζουν την αλλόκοτη όψη σου. Ακόμη και τους πιο αδιάφορους τους αναγκάζεις να ρίξουν μια ματιά πάνω σου. Πολλοί απ’ αυτούς σκύβουν για ν’ αφήσουν την ελεημοσύνη τους και συ αποφεύγεις το τυπικό νεύμα ευγνωμοσύνης των δεκάδων «συναδέρφων» σου. Αυτό που σε νοιάζει εναι τα κέρματα που πέφτουν στο χάρτινο κουτί σου γρήγορα να γίνονται... σκόνη. Δε θέλεις να νιώθεις, να σκέφτεσαι και να ελπίζεις. Μακάρι τα μικρά «διαλείμματα» σου από τη ζωή να κρατούσαν για πάντα. Γιατί ο χρόνος που όλοι λένε ότι σβήνει πληγές εσένα σου την... έφερε.
Πέμπτη 25 Ιουνίου 2009
Η αρχηγός της πρωτοεμφανιζόμενης ένοπλης οργάνωσης «Σεχτα Εργοδοτών». Σύμφωνα με πληροφορίες αναμένονται από άλλους «βραχίονες» της νέα «χτυπήματα» το επόμενα διάστημα.
Δευτέρα 18 Μαΐου 2009
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΔΕΡΦΕ
Το Ματωμένο Σάλι
Μες το αίμα βαμμένο, βλέπω τούτο το σάλι όπου είχε σκεπάσει, το ξανθό της κεφάλι. Και γεννά τόση πίκρα, στην ψυχή μου τη μαύρη, που ποτέ ησυχία και γαλήνη δε θα βρει. Όταν ήμουνα νέος, όταν μ’ έτρεφε η ελπίδα, σαν τρελός αγαπούσα, μια ξανθιά Ελληνίδα. Όπου είχε η ματιά της, τη ματιά μου μαγέψει και τους πόθους μου αρπάξει και τα μάτια μου κλέψει. Με παλιούς μου συντρόφους, ένα βράδυ γλεντούσα και να σβήσω στο γλέντι, κρυφό πόνο ζητούσα. Όταν κάποιος Εβραίος, πονηρά με κοιτάει και μου λέει σιγά, «η ξανθιά σ’ απατάει». Του μετράω φλουριά, που θολώνουν το μάτι καβαλάω ευθύς, το γοργό μου το άτι. Και στο σπίτι της τρέχω, στη φτωχή κάμαρά της όπου είχα περάσει, γλυκές νύχτες κοντά της. σπάω την πόρτα… … και μες την κάμαρα μπαίνω και στου λύχνου το φως, που σιγά τρεμοσβούσε, η ξανθιά Ελληνίδα, έναν άλλο φιλούσε. Την αρπάζω ευθύς, με τ’ ανδρείο μου χέρι Και το φίλημα κόβει, το χρυσό μου μαχαίρι. Η ξανθιά Ελληνίδα, με ντροπή χλωμιασμένη εις το πάτωμα κάτω, εκυλίστη σφαγμένη. Και από τότε, καμιανής γυναικός δεν εμίλησα ούτε τ’ όμορφα χείλη αλληνής δεν εφίλησα. Όσο θε να βλέπω, μες το αίμα βαμμένο ετούτο το σάλι όπου είχε σκεπάσει, το ξανθό της κεφάλι.
Είναι δυνατό να πιστέψει κάποιος ότι αυτά τα τραύματα δεν προκλήθηκαν όταν ο 20χρονος ομογενής έπεσε από το μηχανάκι που οδηγούσε; Ποιος δεν είχε αυτούς τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του μετά από ένα ατύχημα με μοτοσικλέτα, σκούτερ ή «παπάκι»; Τουλάχιστον κακοήθης είναι όποιος ισχυριστεί ότι αυτά τα τραύματα τα προκάλεσε κάποιος αστυνομικός ο οποίος έχασε τη ψυχραιμία του μετά από καταδίωξη ενός πιτσιρικά. Εγώ πάντως είμαι σχεδόν βέβαιος όχι μόνο ότι ο 20χρονος έπεσε με το παπάκι του αλλά μετά την πτώση του προσέκρουσε σε....ζαρντινιέρα της περιοχής.
Θέλησα να κάνω γιούργια, γιούργια στα παλιούρια, στα βλάχικα ταμπούρια, στην ποδιά σου την καινούρια. Θέλησα για να περάσω απ' τη γειτονιά σου να σε σκάσω. Απ' τη γειτονιά σ' διαβαίνω, τράβα την κουρτίνα σου, δε σε καταλαβαίνω. Με τη μια και με την άλλη μου 'ρθε ζάλη στο κεφάλι.
Και πώς αυτό τραγουδιέται:
Άιντε θέλησα, να κάνω γιούργια, ωρέ στην ποδιά σου την καινούρια.
Ποντίκια, «βόθροι», ταρζάν, αφεντικά, υπάλληλοι και ανυπόληπτα πιόνια έτοιμα να εκτελέσουν κάθε «παραγγελιά» έχουν αναλάβει να σηκώσουν τη σημαία της απόλυτης ενημέρωσης στα ελληνικά διαδικτυακά σύνορα. Η...επανάσταση της αδούλωτης αλήθειας με ολίγον ανακύκλωση επικαιρότητας και μπόλικο...αγνό σχολιασμό είναι τα «θεμέλια» της νέας φάμπρικας που έχουν στήσει οι πρώην σημαιοφόροι της αυτοαποκαλούμενης αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας και νυν επαναστάτες του ίντερνετ. Κρυμμένοι στον όμορφο κόσμο της ανωνυμίας έχουν καταφέρει να «ροκανίσουν» κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Ο «ξέρω τι βράκι φορούσες πέρσι το καλοκαίρι» εδώ και χρόνια έχει αποκαλύψει κάθε πτυχή του αστείρευτου ταλέντου του ενώ ο άλλος λιβανίζει απροκάλυπτα και με το πιο χυδαίο τρόπο το θεάρεστο πνευματικό έργο του Εφρέμ και της επιχείρησής του ενώ υπεραμύνεται της ντόπας με εθνικές κορώνες και σενάρια συνωμοσίας σε βάρος του Γένους. Η αποκάλυψη των αποκαλύψεων με αποκαλυπτικές λεπτομέρειες από την αποκάλυψη του πραγματικού ρόλου τους συνεχίζει με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο να ξεδιπλώνεται στις οθόνες αυτού του εικονικού κόσμου.
Αυτή η ελληνική μπλογκόσφαιρα της ενημέρωσης, ολοένα και πιο πολύ θυμίζει τα... συμβατικά ΜΜΕ. Κατά κύριο λόγο απ’ αυτά θρέφεται, αυτά αναπαράγει και κριτικάρει ενώ χρησιμοποιεί και φράσεις - κλισέ των «καθοδηγούμενων», «χειραγωγούμενων» και «διαπλεκόμενων» μέσων. Τίτλοι όπως «αποκάλυψη», «πρώτοι εμείς το αναρτήσαμε», «αποκλειστικό» όχι μόνο δεν παραπέμπουν σε ανεξάρτητη, αδέσμευτη, και...αλλιώτικη πληροφόρηση αλλά δημιουργούν εύλογες υποψίες για τους διαχειριστές αυτών των δημοφιλών blogs και το ρόλο τους στην ενημέρωση. Πέρα από το «ξεκατίνιασμα» που σου προσφέρει...αποκαλύψεις για τις συμμαχίες στα ελληνικά media και τις πραγματικές σχέσεις επαγγελματιών δημοσιογράφων ουδέν πολυτιμότερο έχουν να δώσουν. Μάλιστα πολλές φορές φορώντας το «μανδύα» του πλουραλισμού των απόψεων και τη «φιλοξενία» άρθρων από άλλα blogs δημιουργούν στιγμιαίες ψευδαισθήσεις ανεξάρτητης και πολύπλευρης ενημέρωσης. Το ότι οι ειδήσεις που δήθεν «γεννά» η μπλογκόσφαιρα αναμεταδίδονται από τα μεγάλα κανάλια όχι μόνο δεν περιποιεί τιμή στους διαχειριστές του όποιου blog αλλά θα πρέπει να βάζει σε σοβαρές σκέψεις και υποψίες όλους όσους καλοπροαίρετα παρακολουθούν αυτές τις «βαρύγδουπες» αναρτήσεις.
